เรื่องของอาม่า
....ครั้งหนึ่ง มีบ้านหลังหนึ่งมีสามี ภรรยา ลูกชาย และอา ม่าแก่ๆคนหนึ่ง
อาม่าแก่มากและไม่แข็งแรง มีอาการมือสั่นตลอด เวลา ทำให้ถือของลำบาก
โดยเฉพาะเวลาที่อาม่าทานข้าวร่วมกับ ครอบครัว
อาม่าจะถือชามข้าวได้ลำบากและทำข้าวหกลงบน
โต๊ะตลอดเวลา
ลูกสะใภ้อาม่า รำคาญกับเรื่องนี้มาก จึงปรึกษากับสามี ว่าเวลาอาม่า
ทานข้าวเขาจะทำข้าวหกเกลื่อนโต๊ะ นางทนไม่ได้เพราะมันทำให้รู้สึก กินข้าวไม่ลง สามีก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะเขา ไม่สามารถทำให้อาม่าหายมือสั่นได้
...อีกไม่กี่วัน ลูกสะใภ้ก็พูดกับสามีเรื่องนี้อีก ว่าจะไม่แก้ไข อะไร
เลยหรือนางทนไม่ได้แล้ว หลังจากโต้เถียงกันไปสักพัก สามีก็ยอมตามภรรยา โดยเมื่อ
ถึงเวลาทานข้าว เขาจะจัดให้แม่ นั่งแยกโต๊ะต่างหากเพียงคนเดียว และใช้ถ้วยข้าวถูกๆ
บิ่นๆ เพราะอาม่าทำถ้วยแตกบ่อยๆ
...เมื่อถึงเวลาทานข้าว อาม่าเศร้าใจมาก เพราะอาม่า ก็ไม่มีปัญญาจะแก้ไข
อะไรได้ นางนึกถึงอดีต ที่นางเลี้ยงดูลูก ชายด้วยความรักเสมอมา นางไม่เคยบ่น
ต่อ ความเหนื่อยยาก และเวลาที่ ลูกชายเจ็บไข้นางก็ดูแลอย่างดี
เวลาลูกชายมีปัญหาก็ ช่วยแก้ไขทุกครั้ง แต่ตอนนี้อาม่ารู้สึกว่าถูกทิ้ง อาม่าเสียใจมาก
....หลายวันผ่านไป อาม่ายังเศร้าใจ รอยยิ้มเริ่มจางหายไปจากใบหน้าของเธอ
หลานชายน้อยๆของอาม่าซึ่ง เฝ้าดูทุกอย่างมาตลอดก็เข้ามาปลอบใจและบอกคุณย่า
ว่า เขารู้ว่า คุณย่าเสียใจมากที่พ่อแม่ของเขาทำแบบนี้
แต่หลานชายมีวิธีที่จะให้ อาม่ากลับไปทานข้าวรวมกับทุกคนได้
....ความหวังเริ่มเกิดขึ้นในหัวใจของหญิงชรา จึงถาม หลานชายว่าจะทำอย่าง ไร
หลานก็ตอบว่าเย็นนี้ให้คุณย่าแกล้ง ทำชามของคุณย่าตกแตกเหมือนกับไม่ได้ตั้งใจ
อาม่าได้ฟังก็แปลกใจ แต่เด็กน้อยยืนยันว่า ให้คุณย่าทำตามที่บอก
ที่เหลือ ปล่อยเป็นหน้าที่ของหลานเอง
.....และแล้วเมื่อได้เวลาอาหารเย็น หญิงชราก็ตัดสินใจ ลองทำตามที่หลานพูด
เพื่อจะดูว่าหลานมีแผนอะไร หญิงชรายกถ้วย ข้าวเก่าที่เต็มไปด้วยรอยบิ่นขึ้น
แล้ว แกล้งปล่อยลงบนพื้นเหมือน กับหลุดมือ ถ้วยข้าวเก่าๆแตกกระจายยับเยิน
ลูกสะใภ้ เห็นถ้วยแตกเสียหายก็ลุกขึ้นเตรียมจะด่าว่าอาม่า แต่ลูกชายตัว น้อยของนางกลับชิงพูด ขึ้นมาก่อนว่า
"คุณย่า ทำไมทำชามแตกหมด เลยหนูกะว่าจะเก็บไว้ให้คุณแม่ใช้ตอนแก่ นะ"
....ลูกสะใภ้เมื่อได้ ยินลูกชายพูดเช่นนี้ก็หน้าซีดและด่าอาม่าไม่ออกอีก
ต่อไปนางรู้ทันทีว่าสิ่งที่นางทำจะเป็นตัวอย่างให้ลูกชายของนางปฏิบัติเมื่อนาง
แก่ตัวลง นางรู้สึกอับอายและสำนึกกับการกระทำของ ตัวเอง
.....ตั้งแต่นั้นมา ทุกคน ก็ทานข้าวรวมกันมาตลอด
